Γλώσσες

1939-1949

Στην Αθήνα η οικογένεια Κοντού θα βρει αμέσως τη θέση της στη γειτονιά και ο μικρός Μίμης θα ανακαλύψει έκπληκτος ένα καινούργιο κόσμο. Στο διπλανό δρόμο, λίγο πιο κάτω από το σπίτι του, έμενε ένα αγόρι με ξεχωριστή προσωπικότητα, που διέφερε από όλα τα άλλα παιδιά της γειτονιάς. Ήταν ο Κώστας Τσόκλης, ο άνθρωπος που έμελλε να συνδεθεί ποικιλοτρόπως με τη ζωή του Μίμη Κοντού. . Ο Μίμης μετά το δημοτικό, γράφτηκε στο 5ο Γυμνάσιο Αρρένων που ήταν επί της οδού Τοσίτσα, το περιβόητο γυμνάσιο που -σύμφωνα με μαρτυρία του ίδιου του Μίμη- φοιτούσαν και κομουνιστές μαθητές με τα αυτόματα όπλα τους πάνω στο θρανίο. Όσο για το δημοτικό της οδού Μεθώνης, το σχολείο της κυρίας Βαγγελίτσας, κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών είχε μετατραπεί και αυτό σε πρόχειρο ιατρείο που περιέθαλπε τους τραυματίες του Ε.Λ.Α.Σ.1

Στην εξαιρετικά περίεργη αυτή κατάσταση που επικρατούσε τότε στο σχολείο ίσως να οφείλεται και το γεγονός ότι ο Μίμης δε δημιούργησε φιλίες με συμμαθητές του , αλλά εξακολούθησε να είναι πάντα προσκολλημένος στις παρέες της γειτονιάς και ιδιαίτερα στον Κώστα Τσόκλη, με τον οποίο είναι κυριολεκτικά μέρα-νύχτα μαζί. Φίλοι καρδιακοί σε όλα. Στα παιχνίδια, στο ξύλο, στα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα, όπου ο Τσόκλης αναλάμβανε πάντα το ρόλο του μεσολαβητή, μεταφέροντας στα κορίτσια της γειτονιάς τα πρώτα ερωτικά μηνύματα του Μίμη.

«Εκείνη την εποχή ήμουν ένας αλητάκος», παραδέχεται ο Τσόκλης, «με άγριες διαθέσεις και αχαλίνωτη ενέργεια. Τον Μίμη τον αγαπούσα και τον προστάτευα από τους τρίτους, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι όταν θύμωνα εγώ μαζί του δεν τον πλάκωνα στο ξύλο. Έπεφτε άγριο ξύλο, έτρεχαν από παντού αίματα και όλη η γειτονιά ξεσηκωνόταν στο πόδι. Θυμάμαι τις γιαγιάδες να φωνάζουν υστερικά και να τρέχουν τρομαγμένες να μας χωρίσουν. Μια κατάσταση που σίγουρα απέχει πολλά έτη φωτός από τη σημερινή εποχή».

Τελειώνοντας το δημοτικό, οι διαδρομές των δύο φίλων αλλάζουν προσωρινά κατεύθυνση, αλλά οι δεσμοί παραμένουν πάντα το ίδιο ισχυροί. Ο Τσόκλης δεν γράφεται στο γυμνάσιο, ενώ ο Μίμης συνεχίζει το σχολείο. Είναι ανασφαλής  και αναποφάσιστος, χωρίς να ξέρει τι θέλει να σπουδάσει. Τελειώνοντας το γυμνάσιο, το έτος 1949, εκφράζει αρχικά την επιθυμία να γίνει γεωπόνος, αλλά δεν δίνει τελικά εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο. Μια άλλη σκέψη να γίνει αξιωματικός του στρατού, δεν προχώρησε ούτε αυτή στην πραγματοποίηση. Στο μεταξύ ο Τσόκλης έχει περάσει (κατ’ εξαίρεση, αφού δεν έχει τελειώσει το γυμνάσιο) στη Σχολή Καλών Τεχνών και ο Μίμης,το 1950,ύστερα από ένα χρόνο απραξίας, αποφασίζει να δώσει εξετάσεις για την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνώ ,οπότε και περνάει επιτυχώς.1 Αποκαλυπτική μαρτυρία για όλα αυτά τα γεγονότα αποτελεί ένα κείμενο του Θανάση Τζαβάρα με τίτλο «Αγγλικός όλμος στη γωνία Μεθώνης και Εμμανουήλ Μπενάκη».

dimitrisplagiannis.com hiscoremusic.com handmadesounds.com